Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

'' Η Ζαχαρένια '' (αυτοσχέδιο) << Λάμπρου Ελένη >>

Μια φορά κι ένα καιρό σε μια πολιτεία παραμυθένια,ζούσε ο κύριος Ορέστης,ο ζαχαροπλάστης.Ήταν ένας ευτυχισμένος γεράκος με μάγουλα ροδαλά κι ένα περήφανο μουστάκι.Φορούσε πάντοτε τη λευκή ποδιά κι έφτιαχνε του κόσμου τα γλυκά ! Όμορφους κύκνους στολισμένους με καραμέλες,παγωτά με κερασάκια και ομπρελίτσες,σπιτάκια σοκολατένια,τούρτες που έμοιαζαν με πύργους και ιππότες που ήταν έτοιμοι να σώσουν βασιλοπούλες από άγριους δράκους ! Απ' όλα όμως τα γλυκίσματά του αυτό που ξεχώριζε ήταν η μικρή ζαχαρένια ,που ήταν σκέτη γλύκα ! Ήταν όλη φτιαγμένη από ζάχαρη,τα μακριά μαλλιά της,το λευκό φόρεμά της,η ζώνη στη μέση της και το όμορφο στέμμα της.Αυτό όμως που την έκανε πραγματικά να λάμπει και να ξεχωρίζει μέσα στο ζαχα ροπλαστείο του κυρίου Ορέστη ήταν ότι η Ζαχαρένια είχε ψυχή ! Έβλεπε όσα υπήρχαν γύρω της,άκουγε και σκεφτόταν,χαίρονταν και λυπούνταν κι έκανε ονειρεμένα ταξίδια με το νου της. Είχε όμως μια μεγάλη στεναχώρια.Άκουγε καιρό να λένε ότι ο κόσμος είναι πολύ όμορφος έξω από το μαγαζί,ότι υπάρχει ο ήλιος,τα δέντρα,η θάλασσα.Αχ ! η θάλασσα !!! Πόσο ήθελε να δει πως είναι αυτή η θάλασσα,με τις τόσες ιστορίες που έλεγαν γι αυτήν οι ναυτικοί ! Αυτό ήταν,πήρε επιτέλους την απόφαση της να παρακούσει τον κυρ-Ορέστη που η αγάπη του της είχε δώσει ψυχή και να πάει να γνωρίσει τη θάλασσα. Κοίταξε δεξιά κι αριστερά κι αφού δεν υπήρχε κανείς,ξεκίνησε για το ονειρεμένο ταξίδι της. Άρχισε να περπατάει,να περπατάει.....ήταν τρισευτυχισμένη.Μπορούσε να  από κοντά ,τα δέντρα,τα λουλούδια,τα πουλιά ....'' που πας Ζαχαρένια;έλα να παίξουμε !'' ακούστηκε μια φωνούλα.Ήταν ο Ρούντι,το αρκουδάκι,που εκείνη τη στιγμή έπαιζε με τα τουβλάκια στην αυλή του. '' Ά,όχι τώρα,δεν έχω χρόνο,βιάζομαι να πάω να δω τη θάλασσα '' είπε η Ζαχαρένια και συνέχισε να προχωράει.Πιο κει συνάντησε την Μπίτση ,την κοτούλα '' κο κο κο έλα να σου δώσω ένα πουλάκι Ζαχαρένια κο κο κο '' της φώναξε. '' Ά,όχι τώρα,δεν έχω χρόνο,βιάζομαι να πάω να δω τη θάλασσα ''απάντησε πάλι  η Ζαχαρένια,που τα μαγουλάκια της είχαν γίνει κατακόκκινα από το τρέξιμο.Μα...για κοίτα,να τη επιτέλους,φαίνονταν στον ορίζοντα η θάλασσα.Συνέχισε η Ζαχαρένια να περπατάει όλο και πιο βιαστικά ,ώσπου άρχισε να πλησιάζει. Να που επιτέλους ,είχε καταφέρει να πατήσει με τα πόδια της στην παραλία.Άρχισε να παίζει και να τραγουδά,να μαζεύει πετραδάκια....ώσπου '' φλουπ '' ένα κύμα ήρθε και σκέπασε τη Ζαχαρένια. Άρχισε σιγά-σιγά να λειώνει μέσα στο θαλασσινό νερό ,ώσπου αισθάνθηκε ότι γινόταν ελαφριά,ελαφριά σαν πούπουλο που το παίρνει ο αέρας και το ανεβάζει στον ουρανό.......

( η ζωγραφιά της Νηπιαγωγού Βιβής Γαλάνη )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου